Сен хабарсыз жүрсің ау көптен бері,
Қайта келді құстардын бәрі көктеміне.
Сенің жаның мұңлы күздің әніменен,
Жапырақпенен бірге ұшып кеткеніме?
Мұң көтеріп жүрмін мен туғанымнан,
Қайғымда кетпейтін болды санамнан.
Мына жерді азаптап жүрем ылғыйда,
Жалғыздықтан жаным әтең жабығып.
Санама мен барлық үмітті жыйып ап!
Қараймын мен жалғыз мынау суретіңе.
Ғашықпын,жұбатшы мына пендеңді...
Мен жыр жазайын саған деп параққа?
Сен болсаң ән шырқашы бұлбұлдарша?
Жұбатып жанды жүрейік осылай өзімізді.
Әдемісің сен, сені аңсадым армандадым,
Арманыма жеталмасамда қол созамын,
Бақыттымын дегенменен бақытсызбын.
Махаббатқа өкпем жоқ сірә тағдырым.
Шақырады мені, сарғайған күздің бағы?
Ғайып болып кетпепті мұңдардың бәрі?!
Бір бірлеп құанышты сәтерім өліп жатыр,
Сағыныштан сарғайған мұңлы күздің бағы?
Сен деп жыйнадым сезімнің дала гүлін,
Сен деп санадым күн сәулесін шашыраған,
Сен деп кешпен батам оңаша дара мұңға?
Өзің айтшы неге сен жүректі жазалайсыңда,
Сезіміме неге серік болып ердің ау мұңым,
Жыр жазуды, тек қана өзіңе ермек қылдым.
Қызығада қараймын саған мен қызғанада?
Әтең жаным мендегі сезімді өшіреаламынба??